«ΣΤΗΝ ΑΧΛΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ»: ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ ΣΤΑΔΙΟΥ

  • Το βιβλίο της Τίνας Κατσούλη: «Στην Αχλή των Αιώνων», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη, παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στις  9 Μαΐου στο κατάμεστο cafe του βιβλιοπωλείου Ιανός στη Σταδίου στην Αθήνα. Την παρουσίαση του ιστορικού μυθιστορήματος έκαναν οι κ.κ. Φανή Ζουράρι και Δάφνη Χρήστου. 

    Από την παρουσίαση του βιβλίου:
     
    Γράφει η Δάφνη Χρήστου, επιμελήτρια εκδόσεων, μεταφράστρια και δημοσιογράφος:
     
                «Το πρώτο πράγμα που είναι εύκολο να διαπιστώσει ο αναγνώστης, διαβάζοντας το βιβλίο της Τίνας Κατσούλη Στην Αχλή των Αιώνων από τις εκδόσεις Λιβάνη, είναι ότι πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο κείμενο, με δυνατές και εκλεπτυσμένες περιγραφές, που καλύπτουν με μεγάλη γλωσσική ευελεξία τις τρεις χρονικές περιόδους που συνδέει η συγγραφέας στο μυθιστόρημά της, δηλαδή τους Ελληνιστικούς Χρόνους, την Αναγέννηση και το σήμερα. Απολαυστικές είναι και οι τρεις περίοδοι εξίσου, αλλά κυρίως η μαεστρία με την οποία ο ένας χρόνος παρεισφρέει μέσα στον άλλο, συνδέονται, συμπλέκονται, σαν να μην πρόκειται για μια ευθεία, αλλά για εφαπτόμενους κύκλους. Υπάρχει ένα μυστήριο που διατρέχει όλη την αφήγηση, ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, ένας γρίφος που πρέπει να λυθεί. Κι αυτό διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, o οποίος συχνά διαπιστώνει (παρακολουθώντας και τις σημειώσεις) ότι αυτό που φαίνεται ως απλή μυθοπλασία κρύβει, σε ένα δεύτερο επίπεδο, κάποια αρχαιολογική ανασκαφή, κάποιο βιβλίο, κάποια έρευνα, κάτι, κι αυτό γιατί η συγγραφέας έχει φροντίσει να φτιάξει τη δική της αρματούρα, πάνω στην οποία στήνει στη συνέχεια την πλοκή της.
                Πολύ ενδιαφέρον είναι επίσης ότι διαβάζουμε ξανά την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά αυτή τη φορά μέσα από τα μάτια των γυναικών του περιβάλλοντός του. Το ίδιο φως επιλέγει να ρίξει η συγγραφέας και στην αγαπημένη του ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ, τη Μαρκερίτα Λούτι, αλλά και τη Χαριστώ, την ιστορικό τέχνης που καλείται να λύσει τον γρίφο στη σύγχρονη εποχή.
                Η ιστορία είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα... ιστορία, δηλαδή το ποιος τη γράφει και το κατά πόσο τελικά αντικειμενική και αμερόληπτη είναι η καταγραφή της. Κι αν μια όσο το δυνατόν πιο πειστική προσέγγισή της προϋποθέτει την παρουσίαση όσο το δυνατόν περισσότερων πτυχών, και στον βαθμό που αυτό δεν καταντά τόσο χαοτικό που να ακυρώνει την αρχική πρόθεση, είναι πάντα καλοδεχούμενη κάθε νέα προσέγγισή της. Αυτό ακριβώς κάνει η συγγραφέας. Μπορεί να πρόκειται για μυθοπλασία, αλλά πόσες αλήθεια αθέατες πλευρές της ιστορίας, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και κάθε ιστορίας, αγνοούμε; 
     
     Φαίνεται μάλιστα ότι τον προβληματισμό της συγγραφέως μοιράζονται και άλλοι συγγραφείς, στον αγγλόφωνο κόσμο.Συγκεκριμένα, τον περασμένο Σεπτέμβριο, σε ένα άρθρο του στο Βήμα ο Αναστάσης Βιστωνίτης αναφερόταν σε μια τάση που παρατηρείται στην αγγλόγωνη λογοτεχνία (να σημειωθεί ωστόσο ότι η συγγραφή του βιβλίου της Τίνας Κατσούλη προηγήθηκε κατά πολύ της χρονικής εμφάνισης της εν λόγω τάσης), και κυρίως από γυναίκες συγγραφείς, που αναλαμβάνουν να δώσουν φωνή σε γυναικεία πρόσωπα της αρχαιότητας που τα γνωρίσαμε κάπως... βωβά, για την ακρίβεια δεν τα γνωρίσαμε καθόλου. Χαρακτηριστικά αναφέρεται το βιβλίο της Πατ Μπάρκερ TheSilence of the Girls, που αποπειράται να αφηγηθεί την Ιλιάδα από την πλευρά της Βρησηίδας, γιατί όπως δηλώνει η ίδια, «ολόκληρη η ευρωπαϊκή λογοτεχνία αρχίζει με δύο πανίσχυρους άντρες, τον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα, αλλά δεν μάθαμε ποτέ τι γνώμη είχε για όλα αυτά η μικρή κοπέλα την οποία απήγαγαν στη διάρκεια των μαχών».
     
                Στην ενότητα για την Αναγέννηση, ο αναγνώστης θα βρει επίσης ωραίες περιγραφές: οι βελούδινοι παπικοί θώκοι, οι αχανείς αίθουσες με τις τεράστιες βιβλιοθήκες, τα έργα της ελληνικής αρχαιότητας που αποθησαυρίζει ο πάπας, αλλά και η εμμονή του συλλέκτη, του τραπεζίτη Κίτζι εν προκειμένω, που γνωρίζει, με τη σειρά του, αλλιώς να εκτιμά τον χρόνο, είναι επίσης δυνατά σημεία της αφήγησης, το ίδιο και ο χαρακτήρας της Μαργκερίτα Λούτι.
                Η συγγραφέας, επιλέγοντας να αφηγηθεί την ιστορία της γυναίκας που αποτέλεσε το πρότυπο για τον γνωστό πίνακα Λα Φορναρίνα του Ραφαήλ, καταφέρνει να συνδέσει τον έρωτα με τον κόσμο των ιδεών, να του προσδώσει αυτή την πλατωνική διάσταση που ξεφεύγει από τον μικρόκοσμο και ανυψώνεται ως σώμα, ψυχή, και τελικά συνείδηση, για να πάρει τη θέση του στον κόσμο των αθανάτων ίσως ως η μόνη αδιαμφισβήτητη αλήθεια.»
     
-->