Η Αρετή, ένας άνθρωπος «κανονικός», ζει μια ζωή επίπεδη, ολιγαρκή, χωρίς εξάρσεις. Η πρώτη νιότη της κύλησε χωρίς να το καταλάβει, και απέμεινε να τραγουδάει, σε λάθος τέμπο, για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο.
Στο πλευρό της βρίσκονται οι μικροί μαθητές της και οι ενήλικοι συμμαθητές της από τη «Σαπφώ», τη χορωδία της.
Απέναντί της στέκονται όσοι δεν την κατάλαβαν ποτέ: οικογένεια, φίλοι, πρώην, η μοίρα της η ίδια.
Όλα αυτά, μέχρι τη στιγμή που Εκεί Πάνω, ένας νεοφώτιστος, φιλόδοξος άγγελος αναλαμβάνει την προστασία της. Αυθόρμητος, άπειρος και γκαφατζής, ο φύλακας άγγελος παρακολουθεί έκπληκτος τις ραγδαίες αλλαγές στην προστατευόμενή του. Το ίδιο και όσοι δεν έχαναν ως τότε την ευκαιρία να τη μειώσουν και να την πληγώσουν.

Με μια Αρετή καινούρια, αποφασισμένη να προχωρήσει, όλα αλλάζουν: η πραγματικότητα διαδέχεται το θαύμα και τα Αστέρια δεν είναι πια τόσο μακρινά. Στην κυριολεξία…

Κοιτάχτηκαν στα µάτια. Τα βλέµµατά τους µπλέχτηκαν στον ιστό µιας αράχνης που κρεµόταν από το κλαδί ενός πεύκου και έµειναν να αιωρούνται πέρα δώθε.
– Κι εσείς εδώ; ρώτησε το βλέµµα του.
– Αχ, µόλις πιάστηκα και δεν ξέρω πώς θα ξεµπλέξω! είπε εκείνης.
– Γιατί να ξεµπλέξετε; Καλά δεν είναι εδώ; Έχει και ωραία θέα... Εµένα! είπε γελαστό το βλέµµα του.
– Τώρα που το λέτε... Γελάτε για το πάθηµά µου;
– Γελάω από τη χαρά µου. Να σας έχω εδώ απέναντι και να σας κοιτάω συνέχεια.
– Είστε γλυκά µάτια.
– Κι εσείς δεν πάτε παραπίσω...
Φύσηξε λίγο πιο δυνατά το αεράκι, ξεσκάλωσαν τα βλέµµατα και γύρισαν πίσω στη θέση τους.