ΕΝΤΕΚΑ ΚΡΑΥΓΕΣ

  • Είδα τα μάτια τους.
    Μάτια θολά, ανέκφραστα, μουντζουρωμένα, εγκαταλειμμένα. Σε ένα ζευγάρι από αυτά τρεμόσβηνε μια φλόγα οργής, κάποιο «κατηγορώ» ήθελαν να εξαπολύσουν, αλλά δεν είχαν πια κουράγιο, ίσως δεν έβρισκαν και το λόγο να το κάνουν, μάταια, όλα μάταια.

    Είδα τα χείλη τους.
    Πρησμένα, μελανιασμένα, στεγνά, πληγιασμένα, χείλη ορφανά από τρυφερές λέξεις. Κάποιας είχαν πάνω τους μια υποψία χαμόγελου, Κοίτα, έχει λίγη ζωή ακόμη μέσα της, σκέφτηκα, αλλά όχι, κορόιδευε, ήταν ένα περιπαικτικό χαμόγελο, Σας έχω γραμμένους όλους, έλεγε.

    Είδα τα χέρια τους.
    Παρατημένα στο πλάι των κορμιών τους, έμοιαζαν με ναυάγια που μόλις τα είχε ξεράσει πάνω στα βράχια μια θάλασσα στρίγκλα. Ήταν γεμάτα μελανιές και πληγές, ορδές από σύριγγες και βία είχαν περπατήσει πάνω τους, δεν είχαν χώρο για χάδια, ούτε να δώσουν, ούτε να πάρουν.

    Ύστερα είδα τις ηλικίες τους.
    Δεκαεννιά η μικρότερη, τριάντα τρία; τριάντα τέσσερα; η μεγαλύτερη. Καμιά δε θα μεγαλώσει άλλο. Μπορεί το κορμί –εκείνο το ναυάγιο που λέγαμε…– να αντέξει κάμποσο ακόμη. Μπορεί και όχι. Αλλά ήταν πεθαμένες, πολύ πριν τις στήσουν για να τις βγάλουν φωτογραφία.

    Έντεκα γυναίκες, ναρκομανείς, πόρνες, φορείς του aids.
    Οι κόρες μου, οι εγγόνες σου, οι ανιψιές του, οι γειτονοπούλες της, οι συμμαθήτριες των παιδιών τους, οι φιλενάδες των αγοριών μας.

    Έντεκα κοριτσάκια που δεν ακούνε πια «σ’ αγαπώ» –αν ακούσαν ποτέ τους…– , που δεν έχουν αγκαλιά να κουρνιάσουν –αν είχαν ποτέ…– , που δε θα τα πάρει κανείς από το χέρι –αν τα κράτησε ποτέ…

    Έντεκα γυναίκες ντροπή για όλους μας, για τις καριέρες και τις κατακτήσεις μας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία μας– την όποια δημοκρατία...– , τις φιλοσοφικές αναζητήσεις και τις λογοτεχνικές συζητήσεις, τις οθόνες πλάσμα και τις εκκλησίες με τους τριπλούς τρούλους «με την ευγενική χορηγία....».

    Έντεκα κραυγές, ροχάλες στα μούτρα της κοινωνίας μας.

    Μαίρη Κόντζογλου

    (Το κείμενο αυτό γράφτηκε την 1η Μαΐου 2012, όταν, μετά από μια φαρισαϊκή επιχείρηση «προστασίας του πολίτη», δημοσιεύτηκαν σε όλα τα ΜΜΕ οι φωτογραφίες των γυναικών φορέων του aids που εκδίδονταν χωρίς να είναι δηλωμένες ιερόδουλες.)
-->